Maraton Malaga 2:26:25 – walka, słońce i wiatr

Nowy rekord życiowy

Zrobiłem to. 2:26:25 w maratonie Malaga, 14 grudnia 2025, słoneczna Hiszpania. Nowy rekord życiowy. Ale zacznijmy od początku, bo droga do tego wyniku nie była prosta.

Po super starcie w Spijkenisse miałem apetyt na bardzo wiele. Byłem przekonany o złamaniu 2:30, chodziło mi po głowie bardziej 2:25. To nie była brawura – forma wskazywała, że jest to realne. Półmaraton pokazał, że nogi mają, że głowa trzyma, że można próbować czegoś większego.

Dwa tygodnie między startami

Tydzień po półmaratonie to głównie regeneracja. W niedzielę biegałem, więc poniedziałek i wtorek to spokój. Bieganie: Fartlek LT, żeby przypomnieć nogom tempo, i long run 29 km – już myśląc o maratonie, ale bez forsowania. Rower: FATmax i Z2, budowanie bazy tlenowej bez zbędnego obciążenia nóg.

Pływanie – dalej ta sama robota nad pozycją na wodzie. Dalej te same ćwiczenia, bo zmiany w technice to maraton, nie sprint. Siłownia bez rewolucji – mocny trening budowania siły.

W tygodniu startowym już taperowanie formy. Siłownia: redukcja obciążenia, wyłączenie niektórych ćwiczeń – szczególnie tych, które zostawiają DOMS (delayed onset muscle soreness). Basen bez zmian – technika nie męczy, a potrzyma głowę w trybie treningowym.

W bieganiu: tlen z rytmami – przypomnienie nogom, że umieją być szybkie, ale bez demolowania glikogenu. Rower bardzo lekko z przyspieszeniami – obudzić mięśnie, ale nie zmęczyć.

Czułem, że forma jest. Ale maraton to nie półmaraton. Wiedziałem, że pytanie nie brzmi „czy dam radę”, tylko „jak długo wytrzymam tempo”.

Sobota – podróż do słońca

Do słonecznej Malagi polecieliśmy z podopieczną Dominiką w sobotę, dzień przed startem. Ona też startowała – w maratonie. Wszystko poszło gładko, bez opóźnień, co przy weekendowych lotach wcale nie jest standardem.

W samej Maladze znaleźliśmy się o 16:50. Pierwsze, co po wyjściu z lotniska – słońce. Rzuciło mi się w oczy natychmiast. Tego mi brakowało w Holandii, gdzie grudzień to szarość, deszcz i wiatr. Tu? Palmy, niebo, ciepło.

Malaga przywitała nas słońcem i palmami. Na expo – moje nazwisko na oficjalnej tablicy.

Od razu ruszyliśmy w stronę punktu, gdzie można odebrać pakiety startowe. Mieliśmy czas do 20:00, rano w dniu startowym odbiór nie był możliwy. Ale po drodze postanowiliśmy coś zjeść. Byliśmy głodni, a dzień przed startem nie wypada dopuścić do głodu – to podstawa.

Zamówiliśmy klasyk: makaron w sosie pomidorowym. Ja, głodny po podróży, skusiłem się jeszcze na zupę z owoców morza. I tak mijały minuty, rozmawialiśmy, relaksowaliśmy się… i nagle 19:15. Okazało się, że kelner zapomniał o makaronie.

Także wypełniony zupą rybną pomknąłem po pakiet startowy. Oczywiście wszystko na ostatnią chwilę – jak to ja – ale się udało odebrać.

Expo jak to expo, nic specjalnego. Stoiska sponsorów, gadżety, tłumy ludzi robiących zdjęcia. Pakiet startowy nawet całkiem spory: singlet w środku, jakieś batony, woda, ciastka. Dominika wylosowała jakiś pakiet PRO, bo miała wszystkiego 3x więcej. Najwyraźniej szczęście jej sprzyjało już przed startem.

Wieczór przed – przygotowania

Przygotowaliśmy wszystko, żeby rano nie było niespodzianek. I wtedy się okazało: zapomniałem skarpetek do biegania. Klasyka. Na szczęście miałem skarpetki kolarskie – zaplanowaliśmy po maratonie w któryś dzień wycieczkę na rowerze szosowym, więc ekwipunek rowerowy był ze mną.

Przygotowałem więc: 5 żeli schowanych już w pasie maratońskim, numer startowy przypięty na singlecie wraz ze spodenkami, bielizną i butami startowymi. Wszystko leżało na krześle – rano tylko ubrać i wyjść.

Prysznic i do spania. Oczywiście ciężko było zasnąć – jak przed każdym ważnym startem. Głowa pracuje: „A co jeśli tempo będzie za szybkie?”, „A co jeśli wiatr?”, „A co jeśli się rozpadnę na 35 km?”. Ale jakoś udało się przespać jakieś 6 godzin według zegarka. Wystarczy.

Dzień startu – pobudka i spokój

Pobudka o 6:00 bez ociągania się. Zjedliśmy lekkie śniadanie, wypiliśmy kawę – nie za dużo, nie za mało – prysznic na pobudzenie. Stresu o dziwo nie było. Może dlatego, że byłem tak dobrze przygotowany? Może dlatego, że to nie był mój pierwszy maraton? A może po prostu dzień był na to.

Za oknem ciemno i bardzo wietrznie, ale mieszkając w Holandii jestem do tego przyzwyczajony. Wiatr to mój codziennik. Na start mieliśmy 800 m, także mogliśmy sobie pozwolić na dość późne wyjście, połączone już z lekkim truchtem.

Na 30 minut przed startem każdy poszedł w swoją stronę i rozgrzewał się po swojemu. Ja trucht, dynamika, kilka przyspieszeń – standardowo. Żadnych rewolucji.

Na 8 minut przed startem poszedłem do boxu startowego nr 1. Wszystko było fantastycznie zorganizowane. Nie było problemu z przejściem praktycznie na linię startu. Zero zamieszania, zero stresu organizacyjnego. Profesjonalka.

Pogoda: 11°C i wietrznie. Mogło być gorzej, mogło być lepiej. Ale w głowie miałem: „To są warunki, akceptuję je”.

Start – 3:25 min/km i grupa

Po wystrzale startera ruszyłem tempem 3:25 min/km, tak jak zakładałem. Po 1 kilometrze już się ułożyła dość spora grupa biegnąca w tym samym tempie. Także jak zawsze zmieniłem tarczę zegarka na mapę, żeby mi się nie dłużyło i żebym się nie rysał tempem. To moja metoda – biegam na czucie, nie na cyfrach.

Okazało się, że PRO dziewczyny z Kenii i Etiopii biegły na podobny czas, co skutkowało biegiem razem. Od razu pomyślałem, że będą biec równo lub delikatnym negative splitem – jak to profesjonalistki.

Zapytałem prywatnego pacemakera, w jaki czas celują. Odpowiedział: 2:25.

To o czym marzyłem. Postawiłem sobie za cel: utrzymanie grupy. Nie myślałem o tym, co będzie później. Myślałem: „Trzymam się ich, ile się da”.

Pierwsze 21 km – znakomicie

Pierwszy półmaraton biegło mi się naprawdę znakomicie. 1:13:03 – tyle zajęło nam przebiegnięcie połowy dystansu. Nogi lekkie, oddech równy, głowa czysta. Czułem, że jest dobrze. Że plan działa.

Jedyne, co mnie trochę męczyło, to samochód z czasem na górze i kamera z transmisji live, która była ciągle przy top 1 kobiet. Po prostu mi się dłużyło – co spojrzałem na przód, to widziałem czas.

Po 21 km grupa się rozpadła – okazało się, że startowaliśmy razem z półmaratonem. Ci, którzy biegli 21 km, skręcili w swoją stronę. Zostało nas około 8 osób, w tym 3 PRO top dziewczyny wyścigu.

Żele regularnie co 30 minut (w tym jeden z kofeiną), woda co stację. System działał. Często przejmowałem rolę i pomagałem prywatnemu pacemakerowi biec, biorąc na siebie część wiatru. Nie lubię być parówą, nawet kosztem kilku sekund. Wolę biec uczciwie, nawet jeśli to kosztuje.

I tak leciało do 34 kilometra, kiedy to przebiegaliśmy przez stadion lekkoatletyczny i biegliśmy wzdłuż morza Śródziemnego pod potężny wiatr.

Wtedy się zaczął wyścig.

34-42 km – walka o przetrwanie

W grupie zostały tylko 3 osoby i ja, w tym tylko 1 dziewczyna, która była pierwsza. Tempo rosło. Oni przyspieszali, ja próbowałem trzymać.

Na 37 kilometrze już mnie oderwali. We trójkę coraz szybciej biegli. Ja niestety z 3:24 zwolniłem momentami nawet do 3:40 min/km.

Biegłem na absolutnych oparach, już tylko siłą woli. Nogi ciężkie, oddech płytki, w głowie tylko jedno: „Nie zwalniaj za bardzo. Trzymaj, ile się da”.

Baza tlenowa była, ale specyficzna wytrzymałość biegowa na 42 km w tempie 3:25? Zabrakło. Na rowerze ciułałem dużo – przygotowania idą pod główny start w 2026 roku, czyli mistrzostwa Polski w duathlonie na średnim dystansie.

Trochę werwy zyskałem dopiero, jak skręciłem na 40 kilometrze w stronę centrum. Pięknie wystrojony deptak, tłumy kibiców, krzyki, oklaski – to dodało mi mnóstwo sił. Ostatnie 2 km to była czysta adrenalina. Jakoś to dociągnąłem, kończąc na 22 miejscu z wynikiem 2:26:25.

Oficjalne splity

Punkt	Czas	Tempo odcinka	Uwagi
10 km	00:34:41	3:28/km	Równo z grupą
15 km	00:51:59	3:27/km	Idealnie w planie
Półmaraton	01:13:03	3:27/km	Świetna połowa!
25 km	01:26:25	3:25/km	Najszybszy odcinek
35 km	02:00:38	3:25/km	Jeszcze trzymam
35-42 km	—	~3:35/km	Rozpad pod wiatr 💨
META	02:26:25	3:28/km	🏆 Rekord życiowy!

Podsumowanie – duma i wnioski

Jestem dumny, bo dałem z siebie 100%. Mimo kontuzji, mimo niskiego kilometrażu, mimo tego, że wiatr na końcówce demolował – udało mi się osiągnąć cel, jaki postawiłem sobie jeszcze na Berlin.

Może nie było 2:25, ale była walka. Było złamane 2:30 na nie tak łatwej trasie jak Amsterdam, Berlin czy Valencja. Malaga to nie jest płaska autostrada – tam są zakręty, wiatr, techniczne fragmenty.

Jakie wnioski wyciągłem?

• Maraton to maraton – trzeba trochę pobiegać. Końcówka mnie zmiotła z planszy, ponieważ kilometraż był przez ostatnie 3 miesiące naprawdę niski. Zaledwie 47 km średnio tygodniowo – to za mało, by utrzymać tempo 3:25 przez pełne 42 km.
• Forma była dobra, baza tlenowa również, ale brakowało specyficznej wytrzymałości biegowej. Brakowało tych długich biegów powyżej 30 km, brakowało objętości, brakowało nawyku noszenia ciała przez 2,5 godziny w wysokim tempie.
• Na rowerze ciułałem dużo, bo to jest klucz do duathlonu – ale nogi biegacza potrzebują biegania.

Kolejny maraton? Będzie. Z większą objętością, z lepszym przygotowaniem specyficznym, z mądrzejszą strategią. A na razie – cieszę się tym, co osiągnąłem. Bo 2:26:25 to nie jest wynik, który przychodzi przypadkiem. To efekt pracy, determinacji i wiary w plan.

I słońca Malagi, które przypomniało mi, dlaczego w ogóle biegam.